English   Nederlands
 

2006 AZIE

 

de eerste schermutselingen

03 December 2006

Beste lezers, op deze zondag vertrokken wij vermoeid naar Dubai, om van daaruit door te vliegen naar Colombo waar wij om 8:10 am lokale tijd zouden aankomen. 's Avonds concert, dat was op zich al geen prettig vooruitzicht maar de werkelijk bleek wreder...........
Achter elkaar filmpjes bekeken in het tuig tot 30 minuten voor de landing. Bericht van de captain: we blijven nog even wat rondhangen in de lucht want slecht weer en 10 wachtenden voor u en zo. Dat 'even' liep behoorlijk uit de hand want na anderhalf uur cirkels draaien van 100 mijl was de brandstof op en moesten we noodgedwongen uitwijken naar Abu Dhabi om te tanken. Daarna weer fluks het zwerk weer in, weer rondjes draaien en dan mogen we eindelijk neerstorten.

 

nog meer ellende...

04 December 2006

inmiddels is het de 4e december geworden en landen we op Dubai airport. Een blik op de klok leert ons dat de vlucht naar Colombo, Sri Lanka alreeds is vertrokken. Wat nu? We zien onze slaaptekorten aanzienlijk oplopen en dat wordt niet beter als we ons van het kastje (try Gate 2!) naar de muur (try Gate 42) laten sturen. Ik doe rustig aan want ik wil niet teveel zweten. Een vooruitziende blik noemen we dat, of intuïtie, natuurlijk. Niks dus. We gaan weer terug naar de transferdesk en worden vriendelijk geholpen door een allerliefste Dubaise KLM-juf, die de ene na de andere vlucht voor ons regelt en die vervolgens niet doorgaan omdat KLM niet wil opdraaien voor kosten want we hebben een verkeerd ticket of zoiets. We hopen nog steeds ergens op de maandag te kunnen arriveren in Colombo............'dinsdagmiddag om 17:00 uur is de eerstvolgende gelegenheid, probeert ze ons uit. Even zijn we te verbluft om iets te zeggen maar dan opper ik: 'you have to do better than that!' en, als ze volhoudt dat ze niks voor ons kan doen, 'this is not acceptable' en verder laat ik haar haar werk doen. Iedereen vindt dat ik zo rustig ben maar dat zijn vast de pillen tegen de hoge bloeddruk......... enfin, eindelijk heeft ze succes: we kunnen met Emirates naar Doha (Quatar) vliegen en van daaruit met Quatar airlines naar Colombo, waar we dan om 16:30 zullen landen. Goed, de hele nacht dus wakker geweest, een smerig ontbijt in de Irish Pub op het airport genuttigd en dan kunnen we het volgende vliegtuig in naar Doha. Moeten we verd.....wéér drie kwartier wachten!!!!!! Uiteraard komt nu alsnog de verbinding naar Colombo in gevaar. In Quatar is de transferhal geheel leeg en rennen allerlei geuniformeerde lieden met babbelende walkietalkies heen en weer en manen ons tot spoed want we zijn 'the last five'. We hebben een eigen bus en worden vriendelijk welkom geknikt. Men moet alleen nog even de boardingpass zien, dat kleine laatste stukje ervan. En ik kan dat vertjoepte papiertje niet vinden, shit, mijn zakken leeg, onderwijl vriendelijk bestaard door die arabier die mij niet wil toelaten als ik het document niet tevoorschijn tover. Ik soebat en smeek, laat mijn paspoort zien en wijs mijn naam op de lijst aan en tenslotte word ik gered door de stewardess die zegt dat alles OK is. Ik zak, geheel doorweekt in mijn stoel en vind na een half uur volkomen overbodig mijn boarding-slip in mijn fototas. Dan zijn we eindelijk op Sri Lanka waar we door Dhr. Van der Vliet van de ambassade al worden opgewacht. Hij glimlacht ons door immigration, ze kennen hem en hij blijft bij de officer staan en babbelt amicaal tegen hem zodat hij niet zeurt over visa en zo. Bravo! Dan wachten we op de koffers. En als een half uur later de band stopt, nog steeds. Blijkbaar mag het dit keer niet lukken: de koffers zijn niet meegekomen. Dat wordt heel leuk, vanavond. We zijn immers uitgenodigd om tijdens een receptie een kort concert van een uur te geven. Gelukkig staan we op een verhoginkje, dus men ruikt ons niet, maar het moet wel allemaal op sportschoenen en in spijkerbroek......... We hebben in het hotel precies 20 minuten om even 'op te frissen'. Ik douche even, want eens in de zoveel uur moet de broek uit, daar kan ik niets aan doen, dat is een keiharde natuurwet. Daarna de stinkende spullen weer aan en gewoon doorzweten maar. We worden met gevaar voor eigen en andermans leven door het verkeer gerost op weg naar de Dutch Burger Union, een mansion-achtig gebouw in koloniale stijl waar we ons onder het oorverdovend gebrul van de plafondpropellors door het repertoire werken. Men vindt het toch mooi. Wonderlijk, want ik heb niks gehoord maar in de zaal was het blijkbaar beter. Het eten en drinken daarna was overheerlijk en dan gaan we om half tien naar het hotel waar we in de bar (some things never change) nog iets bestellen. We willen wijn en bier maar dat gaat niet want het is volle maan en dan mag een boeddhist geen vlees of alcohol gebruiken of verkopen..........gelukkig trok de ambassadeur zich daar eerder op de avond niets van aan. Dan gauw alles uit , weer douchen en eindelijk eindelijk eindelijk in een echt bed. Pffffff.

 

Koffers?

05 December 2006

Na een goede nacht, zo lang mogelijk gewacht met het aantrekken van de inmiddels niet meer geheel smetvrije kleding, gaan we bellen met het vliegveld om de koffers terug te krijgen. Al snel blijkt dat 4 van de 5 valiezen terecht zijn. Het is belangrijk om te weten wie nr. 5 is want die persoon moet winkelen teneinde een acceptabele concert-outfit te vergaren alsmede een schone onderbroek. Vanzelfsprekend is hij of zij dan niet op de masterclass van vanmiddag. Wanneer ik de gelukkige blijk staat het huilen mij nader dan het lachen; ik ben zó afschuwelijk oververmoeid dat ik niet meer kan bedenken wat ik wel en niet moet doen. Na een laatste check blijkt dat mijn koffertje geheel alleen op Dubai is achtergebleven. Hij komt net binnen op Colombo en zal samen met de collega-koffers worden afgeleverd aan het hotel vanmiddag. We besluiten om het Sinterklaascadeau te gaan vieren met een kop koffie in town. Het adres kregen we van iemand uit het publiek. Zodra we langs de oceaan lopen komt iemand vrolijk babbelend met ons meehobbelen. We laten ons meetronen in twee bromtaxi's (toektoek genaamd) en puilen aan alle kanten uit de vehikels. Onderweg 'doen' we nog even een tempeltje want meneer is boeddhist en Sri Lanka bhoeddist country en hij weet er veel van, dus schoenen uit en naar binnen. Dan, nog steeds onderweg naar koffie (no, it is on the way) moeten we persé nog een (edel)stenenmijn in. Dan hebben we er genoeg van en geen tijd meer dus we besluiten om terug te gaan naar het hotel. Dit tot teleurstelling van onze 'gids' die nu de chauffeurs er met de buit vandoor ziet gaan. We betalen een belachelijk bedrag en zijn zo kwaad dat we hem absoluut niet willen betalen en schepen hem dus af met een, juist ja, fooi. Moet ie maar niet van die rotgeintjes uithalen. We vallen aan op het lunchbuffet tot er zoveel mensen in de rij staan dat we er sowieso niet meer bij kunnen. We worden opgehaald door een busje van de Britsh School. Die brengt ons met gevaar voor eigen en andermans leven in een redelijk tempo bij de British School. Buiten hangen we op een spandoek aan de gevel, binnen wacht ons een sfeervol podium. De blowers staan weer vol te razen maar die gaan uit vanavond. het koor staat op de trappen te wachten op het startsein en dan gaat het met militaire precisie in rotten van twee het podium op. Ze draaien in ijltempo hun programma af en dan mogen we iets zeggen. Het blijkt een verdraaid snel reagerend clubje te zijn zodat de tijd vliegt en we echt het gevoel hebben dat het er toe doet wat je zegt. Dan weer terug naar totel waar de koffertjes ook net aankomen. Ik neem met een diepe snuif afscheid van mijn eigen inmiddels doordringende geur. Na het douchen kan ik niet stoppen met het rollen van deodorant, zó lekker vind ik het om weer schoon te zijn. Dan weer snel in het busje naar de British School voor het concert. De stalgeur van de kleedkamer brengt ons in de stemming voor het kerstprogramma. Al bij de eerste noten lijkt het of we in een stofzuigerzak staan te zingen met boerenkool in de oren. Ik hoor niks en ik voel niks. Wat een dooie zaal. Verder zijn er diverse baby's die vrolijke geluiden maken net wanneer wij een stilte in gedachte hadden. Een hindernisrace die door mij passend besloten wordt met de tekst: Have yourself a VERY little christmas......... Na afloop weer buffet en dan ruziën over de hotelrekening voordat we in de bus stappen om te gaan vliegen. Ja, lieve fans, we moeten maar zien wanneer we slapen; vannacht moet er gevlogen worden naar Bangkok. De taxichauffeur probeert ons ook nog een poot uit te draaien nadat hij zijn fooi heeft ontvangen maar hij wordt afgescheept met een briefje van mij dat ie het maar in het hotel moet proberen. We gaan hier niet weemoedig vandaan.

 

One night in Bangkok

06 December 2006

En zo moesten we dan weer een nacht in het vliegtuig doorbrengen. De maatschappij die ons vervoerde was gelukkig goed: Cathay Pacific. Ik was aan het begin van deze dag nog enthousiast want ik heb - o wonder - als een roosje geslapen in het vliegtuig. En als een gladiool ontwaakt: zo stijf als een deur..........we worden iets te laat opgewacht door Mr. Mongkol en dan nog een hele lange achternaam die ik niet vermeld i.v.m. het grote risico van typfouten. Hij nam ons mee naar de luxe bus, geheel belederd van binnen, waar we met gemak inpasten. Onderweg vertelt hij diverse malen dat hij zelf zanger is en Kantate 140 heeft gezongen als solist, onderwijl de melodie producerend. Ik stel naar mijn smaak interessante vragen met heel weinig woorden, anders moet ik hoesten. We worden een moderne stad binnen gereden waarvan men zegt dat er 8 miljoen mensen wonen. We denken in een luxe wijk/hotel te komen maar dat valt vies tegen: een raar achterafstraatje met parkeergarage, buizenstelsels en ineens het Ibis-hotel Huamark. De kamers zijn nog niet klaar, waarschijnlijk zo rond het middaguur pas. No way, protesteer ik meteen fijntjes. Het is niet zo dat ik zeur mensen, maar als je in 1 week drie nachten mist dan word je redelijk moe. Wanneer ik word uitgenodigd en mijn hotel betaald dan verwacht ik ook dat het een en ander gestroomlijnd verloopt. Dat gebeurt ook maar anders dan ik hier bedoel. Daarover later. We worden verplicht tot het nuttigen van het ontbijt in de lobby en dan zijn toch de kamers klaar. We besluiten eerst te gaan slapen en dan even lunchen en koffie drinken. Ik voel me met de minuut beroerder worden. Mijn kamer heeft geen sleutel maar wordt geopend door housekeeping. Voorts ben ik i.p.v. te gaan slapen de hele ochtend bezig met de internetverbinding teneinde een verslag te concipiëren. Dan gaan we om half een de mall in en lopen een beetje verweesd rond, op zoek naar een Thaise Starbucks. Wanneer we die gevonden hebben en onze lattes en cappuccini een voor een hebben bekomen en M2 haar afwasmiddel dan kunnen we genieten. Tot onze verbazing wordt -ter compensatie?- nog een kommetje warm water, thee, wie weet, neergezet zonder commentaar. Als ik daar een gekke opmerking over maak, vliegt de schuimkop van Elsbeth's koffie door de zaak en hebben we binnen de kortste keren twee huilende dames aan tafel. We worden welwillend glimlachend gadegeslagen door het personeel en de overige bezoekers. Dan ga ik iets halen tegen de hoest, hetgeen me niet lukt dus dan ga ik maar naar bed. Het gaat helemaal niet goed en als ik dan kramp voel gaat de kurk er geheel af. Gestroomlijnd dus. Ik denk dat ik iets verkeerds heb gegeten. Ik voel me vreselijk, heb koorts en val zodra ik een bed of stoel voel in een diepe coma. Zelfs onderweg naar het concert val ik in slaap in het busje. Het is vechten tegen de kriebelhoest en tegen de verlammende krampen. Alles doet pijn en ik dreig bijna onderuit te gaan. Ook uiterst rechts van mij is het een en ander darmsgewijs misgegaan dus het is een hindernisbaan die echter volbracht wordt. Er rijdt een vrachtwagen in mijn hoofd, mijn evenwicht is weg en ik wil alleen nog maar slapen. En naar de wc. Terug in het hotel besluit ik meteen dat ik het niet trek om de stad nog in te gaan en dus vertek ik naar mijn kamer waar het na de noodzakelijke douche ongeveer 3 seconden duurt voor ik in slaap val. Hopelijk (om deze woordspeling te gebruiken) morgen beter als we naar Dhaka moeten.

 

bugs 'n stuff

07 December 2006

Vanochtend met veel moeite wakker geworden en als een geest mijn koffer gepakt. Elke beweging of aanraking van de buik doet pijn. Om half acht beneden om water te drinken, want eten is er vandaag maar niet bij. De anderen zijn ook al aan het ontbijten en alleen Mr. Mongkol is er niet. Hij heeft ons gister verzekerd dat hij om half acht bij ons zou zijn want we moeten om 8 uur weg naar het vliegveld. Om 5 over 8 belt hij zijn grote voorbeeld, KeesJan dat er problemen met de bus zijn en dat het half negen wordt. Herkennen wij hier een patroontje in? Iets na half negen worden we inderdaad opgehaald en kruip ik op aanraden van Elsbeth achterin omdat ik anders moet praten en dat geeft maar gehoest. Hij begeleidt ons naar het nieuwe grote vliegveld van Bangkok om zeker te zijn dat we ook werkelijk vertrekken, grapt hij. Volgens mij is het zodat hij even de dames aan de borst kan drukken want ons geeft hij alleen een hand. Ik ga op zoek naar mijn ontbijt: een zakje chips bij Burger King. Cola hoort daar nog bij maar dat krijg ik niet door mijn strot. Aangekomen in Dhaka duurt het ondanks ambassadepersoneel die ons in de kortste rij voor diplomaten duwen nog twee uur voordat we langs de geuniformeerde mannetjes zijn. Ik begrijp er niets van want je mag wel weghollen om alvast je koffers te halen en dat is ook voorbij die mannetjes. Dan worden we in de zon gestald; het is hier heerlijk, 29 graden en niet zo vreselijk klam, dus allemaal op het muurtje. Dan komen twee grote Nissan SUV's die achter elkaar aan rijdend richting Dutch Club gaan. Onderweg weet je niet wat je ziet aan armoede en zodra er ook maar een spoor van file is tikken de bedelaars tegen je raam met een smekende blik. Afschuwelijk! Aangekomen bij de Dutch Club moeten we ons inschrijven en krijgen we een kamer toegewezen in een van de gebouwen, gegroepeerd rond de tennisbaan. Ik ga meteen gestrekt op bed en rust een paar uur. Daarna moeten we masterclassen om 17 uur met een groep welwillende amateurs met een amerikaanse dirigente. Ik geef de voorzet en KJ springt gelukkig voor de groep om er iets van te maken, aangevuld met opmerkingen van onze kant wordt het toch een leuke bijeenkomst van anderhalf uur. Ik blijf voornamelijk zitten anders loopt het eruit, net als in het vliegtuig, maar dat zal ik niet vertellen anders wordt het helemaal zo'n poep-en-pies-verhaal. KJ laat me de zaal nog even zien waar we mogen optreden: een soort tent, tegen het terras van het restaurant aan gespannen, half op de tennisbaan. Het is een oorverdovend lawaai van overscherende vliegtuigen, bellende riksja's, krijsende gekko's en stuiterende tennisballen op de baan ernaast. Wat moet dat worden? De belichting geeft veel problemen maar is uiteindelijk redelijk afdoende geregeld dank zij André, de manager van de club. Hij zegt dat we ons niet teveel zorgen moeten maken want het is op zich al fantastisch dat de mensen hier deze muziek kunnen horen: dat gebeurt nooit! Na pogingen van mijn mede-Quinkers om het programma aan te passen te hebben afgeslagen gaan we op. Zelfs met microfoon krijgt de voorzitter (hij was 10 minuten te laat want hij had belangrijke dingen te doen......) het niet stil. De eetgasten kakelen gewoon door totdat we het podium bestijgen. Men heeft geen programma, ik ga niet praten, dus we kunnen doen wat we willen. Sommige onderdelen laten we gewoon weg. Soms ook ongewild als er ineens een reuzenkever op je neusvleugel gaat zitten. We slaan ze van ons af, moeten soms de muggen en motten verwijderen van de muziek en passen op dat ze ons niet in de keel vliegen. André zorgt goed voor ons in de pauze en de tweede helft gaat erin als koek. We verkopen zo'n 33 CD's die we moeten signeren en de mensen zijn inderdaad zeer enthousiast en onder de indruk van ons concentratievermogen. Dan is er wijn en eten. Ik hou het bij een witte tosti en twee koppen soep. Dan stort ik in en wil naar bed. Ik slaap binnen de minuut.

 

de laatste lootjes

08 December 2006

Nee, nee, geen schrijffout: je weet immers helemaal niet wat er deze dag weer gaat gebeuren en waar je nu weer mag optreden. We beginnen rustig aan de dag, Elsbeth errrrg rustig. Wanneer wij BiBaBo gaan repeteren slaapt ze nog....We nemen de rest van het programma ook nog even door voorzover nog niet uitgevoerd en moeten dan naar de chauffeurs die ons naar de Residentie gaan brengen. Onderweg persen we ons door het 'rustige' verkeer terwijl een riksjarijder echt probeert om in het beeld van mijn lens te komen. Wanneer hem dat gelukt is grijnst hij breed, ik ook en we wisselen een omhooggestoken duim. Op de Residentie aangekomen wacht de plaatsvervangend ambassadeur ons op en laat ons de betafelde tuin zien. Nog minder acoustiek dan gisteren en nu ook nog een koor van bellende riksja's direct achter de muur waar ons doorzakkende podium is gesitueerd. Men kijkt welwillend en volgens mij horen ze het helemaal niet maar als we dan mee mogen lunchen in de pauze blijkt toch dat er veel belangstelling is en wordt er grif visite gekaart. Dan de tweede helft, waar ik óók bij de Nederlandse liederen niets vertel vanwege de hoest. Het is grappig om te zien dat nederlandse UN-medewerkers hun amerikaanse en vietnamese collega's van een synopsis voorzien terwijl wij ons bezighouden met een vorm van muzikaal overleven. Natuurlijk niets in vergelijking met achter die muur maar toch. Dan spurten we weg en laten ons weer naar huis transporteren. We kleden ons razendsnel weer om en trekken nog even over de vanmorgen in alle vroegte opgezette kerstmarkt binnen de muren van het NRC (Netherlands Recreation Center, kortweg 'The Dutch Club). Dan staat Pauleen te wachten: ze had gisteren met de meiden afgesproken dat je hier in Dhaka beslist parels en zijde moest kopen want dat was veeeeeel goedkoper dan waar ook ter wereld en bovendien erg mooi. Maar ja, parels, ja, dan ga je als man ook mee, natuurlijk. Het bieden en afdingen neemt spectaculaire vormen aan en er worden zeer verschillende argumenten in de strijd gegooid. Steeds heftiger de discussies, elkaar 'my sister' en 'my friend' noemend. Uiteindelijk gaan de partijen tevreden uit elkaar. De volgende halte is de Zijde-molen, waar je eerst door een vreemd trappenhuis moet naar een hogere verdieping om meters en meters mooie zijde te kopen. M1 kan namelijk heel goed nuttig handwerken en heeft ook de creatie voor deze tour in elkaar gezet. De dames keuren de kleuren voor de kleren en zijn kies met het kiezen. Het duurt de heren toch iets te lang en wij gaan alvast naar huis om nog iets te nuttigen voor het concert. Na het sobere avondmaal wederom omkleden en op weg naar het auditorium van de British Council aan de ander kant van de stad. Dat is geen sinecure want er leven hier ±14 miljoen mensen in de stad. Gelukkig is het vrijdag , dan dankt de moslim voor het leven dat hij van Allah heeft gekregen en is het dus niet druk. Nou, dat hebben we geweten: binnen de kortste keren staan we vast en is er geen doorkomen aan. Daar gaat de voorbereiding weer......... Bij de British Council aangekomen blijkt alleen de 1ste auto daar, de ander is lost in traffic. Men weet schijnbaar niets van onze komst en we moeten zeker 10 minuten wachten voor er iemand met een spiegel aan een stok onder de auto komt loeren of we nog bommen willen. Dan gaan we naar binnen en is er een ongelooflijk chagrijnige toneelbaas die eigenlijk alles teveel werk vindt en nu ook nog die pestmuziek van die europese krekels aan moet horen. Als het allang tijd is gaat KeesJan eens even vragen wat er aan de knikker is: er zit.........NIEMAND! Dit wordt heel pijnlijk voor de betrokkene, hij put zich uit in verontschuldigingen; vanwege de politieke situatie loop alles in de war en is pas enkele weken geleden daadwerkelijk de aanvraag voor het gebruik van het podium verstuurd. Daarbij ging men er op de ambassade van uit dat de publiciteit zoals gewoonlijk dan door de British Council verzorgd zou worden maar daar dachten de mensen van de Council hhhheeeeeeel anders over. Gevolg: geen mensen, dan ook geen publiek. Punt,. Basta. Maar dan kijken we door een kiertje en zitten er ineens 11 van ± 20 jaar. Als we opkomen zitten er ineens een dertigtal. Waarschijnlijk onder bedreiging van een stengun naar binnen gesleurd. Er wordt lustig gelachen, gepraat, achterstevoren gezeten en de bloody limit: getelefoneerd. Nu is de maat vol en ik zeg er iets van: you cannot talk either in the hall or in te narrow hallways next to the concerthall. De onvergeeflijke fout die ik maak is door eraan toe te voegen dat ze dat dan maar buiten moeten doen en dat bevel volgen ze op dus het is een vrolijk geloop, ritsen van rugtassen, e.d. maar het wijzen en lachen is in ieder geval gestopt (voor even). Het is naar ons idee onzin om een volledig programma te brengen en dus couperen we her en der. Er zijn immers nog maar een stuk of zeven mensen over. Tot mijn verbazing druppelt de rest na verloop van tijd ook weer binnen en na afloop hebben we een zeer geanimeerd gesprek met de jongelui. De zeven diehards blijven ook het langst praten krijgen van KeesJan een demo-CD en een folder waar ze ook onze persoonlijke emailadressen op willen zetten. Dan terug naar de club om echt te eten maar de keuken is dicht en dus worden het een soort spicy chips met wijn, bier en sodawater en later toch ook wijn. Het was een enerverende, oorverdovende ervaring maar ik heb vandaag alles binnen gehouden. En nu die hoest nog!

 

Wat kan er nu nog fout?

09 December 2006

Nou, heel wat, kan ik u verzekeren. Vanochtend iedereen keurig op tijd bij de auto's zodat we meteen kunnen gaan rijden. Ik neem afscheid van m'n koloniale kamer waarin ik me behoorlijk thuis heb gevoeld. Dan gaan we richting vliegveld. Het is behoorlijk druk op sommige plekken en daar wordt dan ook stevig gebedeld. We wachten een strategisch moment af om de in eerste instantie als fooi bedoelde resterende taka's uit het raam te steken zonder dat er honderden andere bedelende handen bedreigend worden. We kiezen een magere vrouw met een bloot jongetje, die op haar arm in slaap is gevallen en een oude man met maar één been. De rest kan het schudden want we hebben niet meer. Dan zie ik nog een afschuwelijke verminking: een man op krukken wiens beide handen weg zijn. Het is een gladde stomp aan beide kanten dus waarschijnlijk een gevolg van de (te) harde straf die staat op diefstal. Terwijl je toch geen keus meer hebt in dit systeem. Wanneer we een goede 10 minuten strak voor ons uit hebben gekeken gaan we weer verder met de reis naar het vliegveld. Ik zie dat er weer zo idioot veel mensen staan maar die staan buiten het hek. Binnen staan ook nog veel mannetjes maar dat zijn mensen met een baan: ze proberen om koffers van mensen naar binnen te mogen rijden en zo iets te verdienen. Een soort onofficiële skycaps dus. Het zijn er echter zoveel dat ze ons ongeveer bespringen wanneer we de achterdeur opendoen om onze twee koffers eruit te halen. Ik vind het dermate irritant en opdringerig dat ik mijn valies resoluut zelf ter hand neem en naar binnen rijd. Binnen een niet al te lange rij dus iedereen opgewekt dat we weer naar huis mogen. Bij de balie duurt het inchecken iets te lang en de mevrouw geeft ontwijkende antwoorden in de vorm van ongearticuleerde hummetjes wanneer ik vraag of er een probleem is. Uiteindelijk schreeuwt een superieur van de overkant dat onze travelagent de reis op 28 september jl. heeft gecancelled en wij derhalve niet in het systeem staan. Mijn brein denkt op topsnelheid. Dat is na deze week ongeveer één woord per twee minuten: hè? Dat is de eerste reactie, dan zeg ik dat het niet kan want ik heb het bevestigd gezien in mijn papieren, we hebben betaald en bovendien heb ik een reservering van 5 oktober dus gaan we mooi niet betalen en dreig ik - van binnen - ondanks de pillen toch nog over de rooie te gaan. Ik heb echter ook geleerd in al die jaren en blijf wel pal staan maar laat het de heren achter de balie uitzoeken. Die vragen of ik aan de zijkant wil gaan staan terwijl zij beloven hun best te zullen gaan doen. Dan weet ik al dat het goed zit. Alleen de koffers, daar ben ik nog niet gerust op. Dan krijgen we inderdaad plaatsen toegewezen en kunnen we in de rij gaan staan voor de gate. Binnen worden (toevallig) een stuk of vijf mensen gesommeerd om op te donderen. Die zijn dus al in de safety-area, begrijp me goed. Normaal gesproken zou ik me behoorlijk opgelaten hebben gevoeld na een dergelijke actie maar na deze week wil ik alleen maar naar huis en vind ik eigenlijk ook dat we recht hebben op die reeds zo lang geleden geboekte vlucht. De bagage wordt doorgelabeld naar Amsterdam en dan kunnen we de ruim 5 uur durende vlucht aanvaarden. Geen bijzonderheden, de vis was lekker. We komen aan op Dubai om 15 uur en hebben dus veel tijd. We gaan de stad in en moeten daarom even door de douane. We nemen een taxi naar een winkelcentrum, nuttigen daar een koffie en verspreiden ons onder de neringdoenden. Veel luxe artikelen die tax-free worden aangeboden. Ik zie het allemaal niet zo en besluit om de parels uit Dhaka alhier tot een halssnoer en armband te laten verwerken. Het lukt bij een kleine winkel in het Jewellers Court, een giga hoeveelheid juweliers bijeen. Het resultaat is werkelijk prachtig en ik ben zeer content met mijn actie. Om 19 uur treffen we elkaar en de anderen hebben inmiddels gezien dat er 'betere' restaurants op de bovenste verdieping bij het Sofitel zijn. We besluiten om daar te gaan dineren. Tijd zat en geen poten meer over om op te staan. Het wordt het tweede restaurant, in dit geval eerste keus en klasse want het was een werkelijk voortreffelijk buffet met de heerlijkste ongewoonheden en liflafjes tot lekker warm eten, van tonijnmousse in een piepklein amuse-gueule-bakje tot een compleet rack of lamb waarvan gesneden kon worden. Uitstekend. We genieten zeer, moeten niet al te lang in een wel lange rij staan voor de taxi en kunnen nadat de incheckbalie om 22 uur open is gegaan rustig een bezoekje aan Starbucks afleggen. Daarna gaan we allemaal iets anders doen tot 0:30 uur, wanneer de gate open zal gaan, een uur voor vertrek. Alles geregeld, iedereen aan boord en na de tweede vlucht (zes en een half uur), die de derde doorwaakte nacht van deze week betekent (!) komen we gelukkig weer thuis aan in Nederland. Uiteraard gaat er nóg iets mis: de koffer van Mariët is er niet. Bij het ter perse gaan van dit bericht was nog niet duidelijk hoe lang dat nu weer gaat duren. Hoewel we graag reizen en veel nieuwe indrukken hebben opgedaan, contacten gelegd en indrukwekkende dingen hebben gezien, voelt de afgelopen week toch aan, althans voor mij, als een nachtmerrie waar de 'worst-case-scenario's allemaal op van toepassing waren. Wat een leuk vak! Dank voor uw aandacht en graag tot een volgende maal!